DODIRNI ZVUK

Nemacka / Velika Britanija 2004. 99min
Režiser: Tomas Ridelšajmer

Proslavljena škotska perkusionistkinja Evelin Gleni vodi nas na ovo fluidno, kontemplativno putovanje s ciljem senzibilizovanja gledalaca na zvuk. Skoro gluva, što je posledica neurološkog poremecaja, Gleni tvrdi da njeno citavo telo cuje. Režiser Tomas Ridelšajmer kaže: “Nikada ranije nisam sreo nekog ko ima tako razvijeno osecanje za kvalitet zvuka kao što je Evelin”. Gleni svira po gradovima, od Njujorka do Kjota, na klasicnim, nadenim i eksperimentalnim instrumentima, iz kojih uspeva da izvuce zadivljujuci varijetet zvukova. Izmedu njenih izvodenja su zadivljujuci impresionisticki snimci sveta oko nas koji su pozivaju gledaoce da budu uskladeniji sa svojom okolinom. Baš kao što razorni dizajn zvuka fokusira pažnju na muzicki kvalitet svakog šuma - ukljucujuci tišinu – Ridelšajmerov vanserijski raskošni snimateljski postupak poziva gledaoce da vide novim ocima, sve, od prepunih ulica do treperavih zrnaca peska na plaži Konstantno pokretna kamera transformiše banalno u uzvišeno, dovodeci nas do transcedentne vizije podjednako kroz intimisticke krupne planove i monumentalne pejzaže.
DODIRNI ZVUK je hipnoticko iskustvo koje zahteva da se doživi sa velikog ekrana


Bio sam u žiriju lajpciškog festivala u oktobru i nije bilo nikakvog dvoumljenja medu nama da je Ridelšajmerov film jedinstven, najbolji u selekciji 2004. ovog prestižnog festivala. Od prvog trenutka, svesni ste da gledate Film, možete da vidite šta kamera ostvaruje u pravim rukama i upoznate tu fantasticnu umetnicu (Evelin Gleni) koja vas uvodi u magiju zvuka kakvu nikada do tada niste culi. Ili videli!

Tue Stin Miler



Tomas Ridelšajmer

Tomas Ridelšajmer

Roden septembra 1963; studirao Akademiju za film i televiziju u Minhenu
(1984. - 1991.); od 1986. mezavisni autor, režiser i snimatelj u Nemackoj i u inostranstvu (Somalija, Tanzanija, Južna Afrika, Novi Zeland, Letonija, Rusija, Tibet, Nepal, Japan, Kanada, Škotska); predaje kameru na Filmskoj akademiji u Minhenu.
Od 2001. režiser u producentskoj kuci Filmkvadrat.

Reke i plime - Nemacka / Velika Britanija 2000., 90min
Metamorfoze - Nemacka 1997./98., 45 i 93min
Lasa i duh Tibeta - Nemacka 1996./97., 60min
Plutanje znaci ljubav - Nemacka 1994., 80min
Vladavina TV ekrana - Nemacka 1988./89., 60min
Hristove neveste - Nemacka 1991./92., 68min



JERUSALIME, LJUBAVI MOJA

Danska 2003. 74min
režija: Jepe Runde

Jerusalime, ljubavi moja je film o beskompromisnoj prirodi jerusalimske vere. Režiserovo traganje za verom, postaje ’’mala prica’’ u kojoj se reflektuje ’’velika prica’’ o Jerusalimu – prica o gubitku, represiji i ljubavi. ‘’Spoljašnja’’ putanja filma prati ‘’proroke’’ tokom njihovog svakodnevnog posla usred jerusalimskog nasilja. Svaki od njih je predstavnik jedne od tri monoteisticke religije ovog grada. Tri razlicita, ali ipak ne toliko razlicita coveka predstavljeni su nam ovako: jevrejski humanitarni radnik, Izrael; musliman koji se bavi rehabilitacijom narkomana, Muhamed; i Amerikanac, ulicni prorok, Ted. ‘’Unutrašnja’’ putanja sledi režiserovo egzistencijalno traganje za otkrivanjem sastavnih elemenata vere – i zašto gubi svoju oduvek prisutnu veru i to baš u Jerusalimu. Istovremeno, prateci tu unutrašnju putanju, vidimo režisera kako se podvrgava hipnozi – u svom taganju za objašnjenjem koje bi mu pomoglo da shvati zašto su ga njegov voljeni Jerusalim i ova trojica ljudi doveli do gubitka vere.


Teško mi je da pišem o mom zemljaku koji je mlad, ozbiljan, tvrdoglav, do zla boga ambiciozan – i možda nedvosmisleno najdarovitiji dokumentaristicki talenat kakvog Danska nije imala godinama unazad. Nije uspeo da upiše filmsku akademiju, ali je ipak nastavio da se bavi filmom i do sada je napravio dva izvrsna dokumentarca koji su osvojili svet dokumentarnih festivala. Njegova brojna putovanja u Jerusalim i osecaj za snimanje zanimljivih prizora su evidentni u prici o mladicu – njemu samom, a samim tim i o mnogim drugim tih godina – u potrazi za smislom.

Tue Stin Miler


Jepe Runde

Jepe Runde

Roden 1973. Režiser, snimatelj, kompozitor. Runde je završio teoriju filma i istoriju umetnosti na Univerzitetu u Kopenhagenu. Režirao je film Sin (Sooon) u produkciji Filmske radionice Danskog instituta za film. Jerusalime, ljubavi moja je njegov prvi dugometražni film.



U TAMI

Rusija / Finska 2004. 40min
režija: Sergej Dvorcevoj

Osamdesetogodišnji starac, koji je izgubio vid, živi u malom stanu s belom mackom. Pošto želi da radi nešto korisno, pravi cegere. Ali macka mu stalno pravi nered i kvari stvari, pa se izmedju njih vode konstantne, svakodnevne bitke. Macka je covekov neprijatelj. Ali je macka, takode i nejgov jedini prijatelj. Slepi covek sluša kroz prozor zvuke sa moskovskih ulica i objašnjava macki šta se dešava. On, takode, izlazi na ulice, pokušavajuci prvo da proda cegere, a zatim da ih pokloni. Niko ih nece, jer svi imaju plasticne kese. Film je simfonija svakodnevice u socrealistickom predgradu Moskve. Ona je usporena kao slepi starac. Simbolicno, on predstavlja staru, tradicionalnu Rusiju, a spoljni svet nešto moderno, [to slepom starcu nije potrebno. Tako je ovaj film i metafora za Rusiju u promenama.


Sergej Dvorcevoj se pojavio u Kopenhagenu sredinom devedesetih da predstavi svoj kratki dokumentarni film RAJ, film u kojem je i ova nezaboravna scena: mali decak jede svoju kašu, malo place, polako pada u san, ponovo malo place i konacno se zavali i zaspi. Napravio sam intervju s njim za dansku televiziju i tako sam upoznao potpuno posvecenog filmskog stvaraoca koji ne želi da bilo šta režira pred filmskom kamerom, vec ceka da se TO samo dogodi. Njegov minimalisticki stil koji fascinira u /prethodni_festivali/pages/2005/imagesma HLEBNI DAN i AUTOPUT to pokazuje, a sada je pred nama ovaj dirljivi i snažni film o slepom coveku koji u stanu živi s mackom. Jednostavno, remek-delo!
Tue Stin Miler


Sergej Dvorcevoj

Sergej Dvorcevoj

Roden u Kazahstanu 1962. godine. Zavrsio vazduhoplovnu skolu pre studija režije i scenarija u Moskvi, gde je diplomirao 1993. Od tada, radi kao nezavisni režiser. Osvojio više od 50 medunarodnih nagrada.



Izabrana filmografija

Tulpan, 2005. (snima se)
U tami, 2004.
Autoput, 1999.
Hlebni dan, 1998.
Sreca, 1996.

UČITELJ I NJEGOV UČENIK

Holandija 2003. 85min

režija: Sonja Herman Dolc

Septembra 2002., veliki ruski dirigent Valerij Gergiev podelio je svoje znanje, iskustvo i viziju s trojicom posebno izabranih medunarodnih talenata nove generacije dirigenata tokom dva master klasa održanih u Roterdamu. Nacin na koji Valerij Gergijev komunicira sa svojim ucenicima, viden iz vizure orkestra, sniman je s tri kamere kojima se precizno fokusiraju dramaticne situacije odnosa ucitelj – ucenik. “Ucitelj i njegov ucenik” vizualizuje prenošenje muzickog znanja, umetnicke forme, zanata, moci i inspiracije.


Sonja Herman Dolc je pre više godina snimila cuveni film o kubanskoj muzici, LAGRIMAS NEGRAS (CRNE SUZE), mnogo bolji od slicnog Vendersovog. Kakav osecaj za gradenje atmosfere, mislio sam posle ovog filma, i kakav smisao za beleženje kreativnog procesa, što je pokazala u ovom, a i u filmu o ruskom dirigentu Gergijevu. Prikazali smo film u Kopenhagenu pro[log januara i sa strepnjom sam ocekivao da cujem šta misle muzicki profesionalci koji su bili prisutni. Nije bilo razloga za zabrinutost, oni su pozdravili film kao jedan od retkih koji stvarno govori o tome šta je dirigovanje. Sonja je zaista pravi autor!
Tue Stin Miler

Sonja Herman Dolc

Sonja Herman Dolc

Rodena u Madridu, Španija, 1962. Po majci Španjolka, po ocu ceško-peruanskog porekla. Roditelji su se preselili u Holandiju kad je imala tri godine. Obrazovala se u Holandiji, a 1984. je diplomirala na filmskom odseku Fri Akademije u Hagu. Od tada je radila na više razlicitih filmskih i televizijskih produkcija u Holandiji i u inostranstvu, kao direktor fotografije i kao režiser. Njen prvi dugometražni dokumentarni film, “Samo hrabri” iz 1993., osvojio je nekoliko nagrada na medunarodnim filmskim festivalima. Od 1993. do 1996. radila je kao režiser za dokumentarni program “Diogen” VPRO-TV. Njen drugi dugometražni dokumentarni film, Crne suze iz 1997., postao je internacionalni hit i osvojio je veliki broj nagrada.



Izabrana filmografija

Došla je da pobedi, 2004, 35 mm, 58 min.
Ucitelj i njegov ucenik, 2003, Digital beta, 88 min.
To sam ja, 2000, 35 mm., 98 min.
Crne suze, 1997, 35 mm., 75 min.

THE DAY I WILL NEVER FORGET

UK 2002 92min
Director: Kim Longinoto

After the eulogised documentary DIVORCE IRANIAN STYLE, about the laborious divorce procedure for Iranian women, and RUNAWAY, about a shelter for runaway girls in Teheran, Kim Longinotto travelled to Nairobi , Kenya , where the circumcision of women is an everyday affair. She was even allowed into a messy room where an elderly woman circumcised two resisting, agonisingly groaning girls. The women who are introduced in this confronting, enlightening documentary do not mince their words and talk uneuphemistically about circumcision. The group discussions are very fierce: many women do not feel like having sex anymore, another one feels that you should liberate yourself from “that dirty thing”, so women will not sleep around anymore. The elderly woman that carries out the circumcisions explains in detail how it works (“you must leave the root, otherwise it will bleed too much”) and prides herself in being very happy after each operation. The men are very relaxed about it: it is a tradition that goes back to the idea that every human being is born with a female and a male sexual organ, and is only clean when one of the two has been removed. Longinotto also followed a nurse who opposes this belief. With sharp questions, she shatters the fallacies and proceeds to convince husbands, fathers and mothers of the right of self-determination. But for the time being, only a handful of brave boys and girls bring their parents to trial.


Kim Longinotto is one of the finest documentary makers of our time. She holds the camera herself and she has this wonderful gift of being present and gaining trust without intruding into people’s lives. This film is one of the most courageous she has made. She has told me about her doubts about whether she should film the circomcision scene or not - Kim always ends up in these situations where she has to consider ethical choices and she always ends up making a choice that reflects her basic humanistic approach to filmmaking.
Tue Steen Müller

Kim Longinotto

Kim Longinoto

Studied film and directing at the National Film School . While there, she made Pride Of Place, a critical look at her boarding school, and Theater Girls, about a hostel for homeless women in London . After the NFS she worked as camera on a variety of documentaries. During this time she made Cross and Passion, about Catholic women on the Turf Lodge estate in Belfast and Underage, about unemployed adolescents in Conventry. She then made with Claire Hunt Fireraiser, Eat the Kimono, Hidden Faces about Egyptian women and The Good Wife Of Tokyo about women love and marriage in Japan . With Jano Williams, she then made Dream Girls and Shinjuko Boys about women in Tokyo who choose to live as men. After that, she made Rock Wives for Channel 4 about the wives and girlfriends of rock stars and the following year Divorce Iranian Style in Tehran , about women and divorce in Iran . Then she made Gaea Girls with Jano Williams about a young girl’s struggle to become a professional wrestler in Japan . Her Runaway is set in a refuge for girls in Tehran.



Selected filmography:

Runaway, 2001
Gaea Girls, 2000
Divorce Iranian Style, 1998
Shinjuku Boys, 1995
Dream Girls, 1993
Hidden Faces, 1990

GRAĐANIN BERLUSKONI

Italija 2003. 56min
režija: Stefano Tealdi

Malo je politicara koji su uspeli da zaokupe maštu javnosti tako spektakularno kako je to uradio Silvio Berluskoni. On je zabavan, harizmatican i jedan od najmocnijih ljudi u Evropi. Medijski mogul koji je slucajno i predsednik države. Kriticari tvrde da je njegov poušaj da subverzivno deluje na italijansko pravosude i cenzuru medija ozbiljno narušio medunarodnu reputaciju Italije. Optužuju ga za prepravljanje zakona da bi služili njegovim poslovnim i licnim interesima. Ovaj istraživacki dokumentarac, napravljen kao velika internacionalna koprodukcija, nudi precizan insajderski vodic kroz jedan od najzamršenijih evropskih politickih skandala.


Stefano Tealdi je moj bliski prijatelj i apsolutno pravi primer producenta i filmadžije koji poznaje evropsko tržište zato što je na to prinuden, jer živi u državi u kojoj je najuticajniji televizijski urednik sam Sinjore Berluskoni! Kao svojevrsnu osvetu, Tealdi je iskoristio svoje evropske kontakte da sakupi novac da bi proizveo kriticki film o tom istom Berluskoniju, koji sigurno nikada nece biti prikazan u Italiji.
Tue Stin Miler


Stefano Tealdi

Stefano Tealdi

Roden 1955. u Johanesburgu, Južnoafricka republika. Živi u Italiji od 1970. Osniva STEFILM 1984., nezavisnu produkcijsku kucu u Italiji. Diplomira 1986. arhitekturu na Politehnici u Torinu. Obucavao se za snimanje dokumentarnih filmova na filmu “Enigma” režisera Žana Ruša, 1987. godine. Diplomirao je 1992. na EAVE-Evropa MEDIJA programu. Osniva F.E.R.T. (Filming with a European Regarde u Turinu) 1993. u asoscijaciji sa producentima, autorima i tehnicarima AVa i MMa. Od 1986. do 1996. rukovodi odeljenjem audiovizuelne produkcije na Arhitektonskom fakultetu Politehnike u Torinu. Predsedavajuci Evropske dokumentaristicke mreže (EDN) od 1998. do 2001. Od 1998. - vodio radionice produkcije dokumentarnog filma za EDN, EAVE i druge: u Barseloni, Malagi, Solunu, Rigi, Rio de Žaneiru, Marseju, Londonu, Lisabonu, Malti, Ganu, Kairu, Tel Avivu, Amsterdamu, Kopenhagenu, Bornholmu, Talinu, Vašingtonu. Od 1999. - drži kurseve finansiranja i produkcije dokumentarnih filmova na Pompa-Fabra univerzitetu u Barseloni, na filmskoj školi Zelig u Bolcanu i na Politehnici u Torinu.



URLATORI

Finska 2003. 76min
režija: Mika Ronkainen

Dokumentarac o finskom muzičkom horu "Urlatori", i o njihovom autoritarnom dirigentu Petriju Sirviju. Film o moci, nacionalizmu, beskompromisnosti i o cvrstom verovanju u sopstvenu umetnost. Kreativne metode dirigenta cesto provociraju konflikte izmedju hora i drugih institucija. Njihov program se uglavnom sastoji od izvodenja nacionalnih himni, a to je na tankoj granici izmedu ozbiljnog i parodicnog. Uobicajena nedodirljivost politickih i nacionalnih simbola je izloĹľena kreativnom i vrlo duhovitom preispitivanju.


Moram da priznam da je ovo jedan od ljubimaca u kancelariji EDNa u Kopenhagenu. Razvijao se kroz jednu od naših radionica, a mi smo imali tu privilegiju da gledamo kako dvojica ludih Finaca iz Nokialenda polako pronalaze sopstveni glas koji bi odgovarao dokumentarcu o horu koji izvodi originalne muzicke interpretacije nacionalnih himni. Uvredljivo duhovit i slikovit!
Tue Stin Miler


Mika Ronkainen

Mika Ronkainen

Najproduktivniji režiser u severnom delu Finske. URLATORI su njegov bioskopski debi. Njegov prethodni rad ukljucuje nagradivane i hvaljene dokumentarne filmove - Pre poplave, Dan oceva, Oulu u plamenu. Ronkainen se uglavnom bavi socijalnom tematikom. Kulturni odbor grada Oulua dodelio je Ronkainenu Nagradu za kulturu grada Oulua za 2002., a Komisija za umetnost Oblasti Oulu proglasio je Ronkainena najboljim mladim umetnikom za 1998. godinu. Ronkainen je bio član hora koji urla od 1994. do 1998. godine.